วัดกลางเมืองเก่า

ประวัติความเป็นมาวัดกลางเมืองเก่า

การใช้ชีวิตที่เดินทางสายกลาง การมีสติ การรู้ประมาณ การรู้พอเพียง

 

วัดกลางเมืองเก่าเป็นวัดคู่บ้านคู่เมืองจังหวัดขอนแก่น สร้างในปี พ.ศ.2333โดยพระนครศรีบริรักษ์ (ท้าวเพียเมืองแพน) เจ้าเมืองขอนแก่นคนแรก วัดกลางเมืองเก่าตั้งอยู่ระหว่างวัดหนองแวง พระอารามหลวงและวัดธาตุ พระอารามหลวง ในอดีตใช้ประกอบพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยาของข้าราชการก่อนเข้ารับตำแหน่งหน้าที่      จึงถือเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของประชาชนในจังหวัดขอนแก่น ปูชนียวัตถุประจำ วัดกลางเมืองเก่า ได้แก่

  1. หลวงพ่อใหญ่ พระประธานประจำวัดกลาง เชื่อว่า มีมาตั้งแต่สมัยสร้างวัด
  2. ต้นโพธิ์ ด้านทิศตะวันตกของอุโบสถ เกิดก่อนการสร้างวัดและเชื่อกันว่าใครตัดกิ่งต้นโพธิ์      จะเจ็บป่วยหรือไม่ก็เลือดตกยางออก ต้องทำพิธีขอขมาจึงหายได้

วัดกลางเมืองเก่า ยังเป็นที่ตั้งของสำนักศาสนศึกษา โรงเรียนปริยัติธรรม คณะสงฆ์จังหวัดขอนแก่น  แผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2493 และ แผนกบาลี เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2494 แผนกศึกษาสงเคราะห์ เปิดเมื่อปี พ.ศ. 2552 และเป็นที่ตั้งโรงเรียนประชาบาล แห่งแรกในจังหวัดขอนแก่น สำหรับลูกหลานชาวบ้านทั่วไปที่เข้ามารับการศึกษา ปัจจุบัน คือ โรงเรียนเทศบาลวัดกลาง

ในปี พ.ศ. 2553 ประชาชนชาวขอนแก่นได้ร่วมแรงร่วมใจกันก่อสร้าง “พระมหาธาตุราชมัชฌิมาเฉลิมพระเกียรติ” เพื่อถวายเป็นพุทธบูชาและและเพื่อทูลเกล้าฯ ถวายเป็นราชสักการะมหามงคลเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ในโอกาสทรงเจริญพระชนมพรรษา 84 พรรษาในปี พ.ศ. 2554 (มัชฌิมา                มีความหมายว่า กลาง หมายถึงวัดกลาง และหมายถึงทางสายกลาง อันเป็นคำสอนหลักในทางพระพุทธศาสนา เพื่อให้พุทธศาสนิกชนดำเนินชีวิตตามทางสายกลาง ออกแบบโดยอาจารย์วนิดา  พึ่งสุนทร ศิลปินแห่งชาติสาขาศิลปะสถาปัตยกรรม (แบบประเพณี) มีการคลี่คลายมาจากรูปแบบพระมหาธาตุเจดีย์ที่วัดไทยกุสินาราเฉลิมราชย์ ประเทศอินเดีย ลักษณะเก้ายอดสื่อถึงพระมหาธาตุเจดีย์ในสมัยรัชกาลที่ 9 บรรจุ  พระบรมสารีริกธาตุในส่วนขององค์เรือนธาตุของเจดีย์ประธาน รูปแบบเจดีย์เป็นเหลี่ยมทรวดทรงแบบอีสาน มีซุ้มพระพุทธรูปอยู่โดยรอบเจดีย์ ขนาดฐานพระเจดีย์ กว้าง 9.84 เมตร ยาว 9.84 เมตร ความสูงถึงเรือนยอดสูงสุด 24 เมตร

สำหรับอานิสงส์จากการกราบไหว้ขอพรที่วัดกลางเมืองเก่า คือ เป็นการเตือนสติตนเองให้ใช้ชีวิตที่เดินทางสายกลาง การมีสติ การรู้ประมาณ การรู้พอเพียง